Echinodorus uruguayensis

WYKAZ ŁACIŃSKI
| A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | L | M | N | O | P | R | S | T | U | V | W | Z |
WYKAZ POLSKI
| A | B | C | D | E | F | G | H | J | K | L | M | N | O | P | R | S | T | U | W | Z | Ż |

Echinodorus uruguayensis Arechavaleta (1903)
– Żabienica urugwajska

euruguayensis

SYNONIMY :
E. subalatus Niederlein 1890,
E. martii var. uruguayensis (Arechavaleta) Hauman 1915,
E. africanus Rataj 1981 nom. dub,
E. janii Rataj 1988 nom. dub,
E. cv. Red Rubin,
E. veronikae Rataj 1988 nom. dub,

POCHODZENIE :Znaleziony w południowych prowincjach Brazylii, spotykany jest również w Urugwaju, Argentynie i Chile

OPIS : Pęd kwiatowy unoszący się lub leżący osiąga 20-45 cm długości. Kwiatostan rozwidlony w niższych okółkach, składa się z 4-6 okółków, w każdym po 6-12 kwiatków. W okółkach przeważnie tworzą się nowe ukorzeniające się rośliny. Podsadki lancetowate zazwyczaj krótsze od szypułek, długości 1-1,5 cm, gdy szypułki mają 3 cm długości. Kwiatki białe, wielkości 1-1,5 cm, w kwiatku 18 pręcików. Nasiona długości 1-1,5 mm. euruguayensis1
Podwodne liście mają długość 30, czasem 50 cm. Blaszki liściowe lancetowate na brzegach lekko faliste, ciemnobrązowe, długości 35-40 i szerokości do 3 cm. Na wysuszonych liściach dobrze widoczne są krzyżujące się linie. W akwarium o niskim poziomie wody rośliny rozwijają liście nadwodne, osadzone na długich i sprężystych łodyżkach. Liście wyrastają na silnym poziomym kłączu. Młode liście rosną prosto odpychając starsze na boki, które kładąc się przy gruncie tworzą półkulę. Kształt liścia jest bardzo zróżnicowany – od wąskolistnych do szerokolistnych, w kształcie serca, z wyraźnym unerwieniem. Wąskie, taśmowe, z pofalowanymi brzegami i krótkim ogonkiem, 40 cm długości, liście tworzą rozetę więcej niż 50 sztuk jasnych zielonych liści idących do powierzchni i nie wychodzą ponad powierzchnię wody. Długość i szerokość liści może się zmieniać w szerokim zakresie. Liście młodych roślin mają trzy podłużne żyki, dorosłe – do pięciu. Ogonki zazwyczaj krótsze od blaszek liściowych. Młode liście wino czerwone, czerwono-szare lub czerwono-brązowe, stare – od zielonego do ciemnej zieleni. Ubarwienie młodych liści jest bardzo zróżnicowane – od zielonego do złotej barwy z jasnym szkarłatem. Następnie liście są zielone (czasami z kolei złote). Ubarwienie jest silnie uzależnione od warunków – przede wszystkim oświetlenia i temperatury: im niższa temperatura, krótszy czas oświetlenia i wyższe jego natężenie, czerwone młode liście utrzymuja się dłużej i szybko nie zielenieją. Ubarwienie młodych liści dość stabilne. Najczęściej spotyka się egzemplarze mających nie więcej niż cztery lub pięć czerwonych lub różowych liści. Liście są bardzo sztywne, stają się kruche i stara liście łatwo złamać. Liście są bardzo silne i nie są uszkadzane przez ryby i ślimaki.
UPRAWA : Z powodu ciemnych liści gatunek ten nazywany jest czerwona amazonką, chociaż ta nazwa częściej jest wykorzystywana do Echinodorus parviflorus. Roślina rozmnaża się bardzo trudno, dlatego jest rzadko spotykana w hodowli. Optymalna temperatura wody 22-24 ° C, ale roślina może tolerować tymczasowy spadek temperatury do 15-16 ° C. Kolor liści silnie zależny od temperatury, niezwykle w pięknym kolorze czerwonym są w chłodniejszej wodzie w miesiącach zimowych. W temperaturze 14-18 ° C pojawia się czerwony kolor blaszek liściowych. Tak więc, w chłodniejszej wodzie liście są bardziej wybarwione od brązowej do purpurowej barwy natomiast przy wodzie cieplejszej przeważa zielony kolor. W wysokich temperaturach (powyżej 26 ° C), rozwija się bardzo szybko, ale w końcu wyczerpana może zaginąć. Woda powinna być neutralna lub lekko zasadowa (pH 6.8-7.5). Twardość wody od 4 do 15 °, w bardziej twardej wodzie zwalnia swój wzrost, na powierzchni liści często pojawiają się kryształki wapienne, liście stają się kruche i szybko zamierają. W bardziej kwaśnej i miękkiej wodzie rośnie niezadowalająco i formuje wąskie i nierozwinięte liście. Woda powinna być podmieniana 1/5 objętości raz w tygodniu. Silnego oświetlenie żabienica nie wymaga, a wręcz przeciwnie, nadmiar światła powoduje rozkładanie liści do podłoża, przez co roślina jest mniej atrakcyjna. W umiarkowanym oświetleniu liście są podniesiona pionowo i mają bardziej wydłużony kształt. Na bogatym podłożu, przy jasnym oświetleniu, długim dniu świetlnym i niskim poziomie wody może tworzyć formę błotną z małymi blaszkami liściowymi owalnymi około 15 cm długości, 7-8 cm szerokości i na długich ogonkach. Długość dnia świetlnego najlepiej około 12 godzin. Przy dłuższym dniu trwającym ponad niż 14 godzin roślina wypuszcza liście powierzchniowe.
System korzeniowy jest dobrze rozwinięty i składa się z wielu nitek rozgałęzionych „włochate” korzenie, które rozciągają się poziomo pod powierzchnią podłoża. Ma potężne pełzające kłącze, które nawet w warunkach akwariowych w ciągu kilku lat można dorosnąć do 2 cm średnicy i 10-20 cm długości. Stara część kłącza – naga, nie posiada żadnych korzeni lub liści, a od młodego wyrasta bujna rozeta liści i korzeni. Rodzaj podłoża dla tej żabienicy jest bardzo ważny, ponieważ odżywia się poprzez system korzeniowy. Powinno być dość pożywne, bogate w materię organiczną, średnio zamulone. Żyzne podłoże wspomaga wzrost, w przypadku braku mikroelementów blaszki liściowe na odwrocie bledną, wskazując na potrzebę nawożenia. W bardzo starym podłożu mogą roślinie gnić korzenie. Jest wskazane, aby dodać gliny i węgiel aktywny bez względu czy sadzimy roślinę w nowym czy starym podłożu. Ważny jest dodatek dla roślin dwuwartościowego żelaza, którego brak jest wyrażony w zaniku koloru czerwonego u młodych liści i blednięcia starych. Preferuje podłoża miękkie błotniste bogate w składniki odżywcze, pozytywnie reaguje na nawożenie podkorzeniowe. Biorąc pod uwagę wielkość rośliny, najlepiej używać małych i średnich granulacji żwirków lub mieszaninę z grubym piaskiem. Miesza się do niego wysuszone bryłki torfu i gliny. Warstwa gleby może być niewielka – około 5 cm, najlepszym sposobem na wzrost rośliny jest posadzenie jej w oddzielnym naczyniu. Nawozów mineralnych w zbiorniku nie musimy stosować.
Roślina jest duża i odpowiednia dla dużych i szerokich zbiorników. Ze względu na znaczny rozmiar dorosłych roślin lepiej jest posadzić bliżej bliżej środka w tle. Wytrzymałość jest wysoka, praktycznie nie ma ryby lub innych zwierząt, które mogą ją uszkodzić. Ze względu na silne ukorzenienia doskonała roślina dla kopiących pielęgnic, które składają jaja na jej liściach. Nawiasem mówiąc, jest to jedyna roślina do uprawy w akwariach pielęgnicami z jeziora Malawi. Daje 2-3 liści miesięcznie. Rośliny hodowane w akwariach o temperaturze 20-26°C na ogół nie wytwarzają pędów kwiatostanowych. Aby roślina zakwitła potrzebne jest dość duże obniżenie temperatury wody. Rozmnażanie w akwarium jest możliwe przez podział kłącza. Starsze rośliny z dużym kłączem, które ściele się po powierzchni podłoża, tworzą młode odrosty z uśpionych pąków na końcu kłącza. Jeśli nie są one oddzielone, tworzą rozgałęzione kłącza kończące się rozetkami liści. Jednak, zwykle w tym samym czasie wzrasta zbyt dużo młodych odrostów które zaczynają kolidować ze sobą nawzajem, a jeżeli nie są one rozdzielone, to znacznie spowalnia rozwój. Takie kłącze może być pocięte na kawałki, tak aby każda część miała swoją rozwijającą się roślinkę. Kłącze odcięte umieszczamy pod powierzchnią wody. Młode rośliny są oddzielane od kłączy po wytworzeniu 4-5 liści i 2-3 dużych korzeni. 2-3 letnie kłącze daje 5-3 młodych roślin rocznie. Sposób sadzenia jest również ważny. Najlepiej jest położyć roślinę na boku i przycisnąć system korzeniowy małym kamieniem lub szklaną szpilką. Szpilki mogą go przytrzymać, jeśli odrost nie ma korzeni. Podłoże powinno być dostatecznie grube i gładkie, z cząstkami o tej samej wielkości. Bez torfu pod korzeniami sadzonki spowalniają swój wzrost. Ze względu na fakt, że roślina ta jest stosunkowo trudna w rozmnażaniu jest mało powszechna w akwariach. Dla akwarystów najlepsze są młode rośliny oddzielone od kłącza. Gdy mają słabo rozwinięty system korzeniowy to wymagają szczególnej opieki.

euruguayensisminor

Echinodorus uruguayensis var. minor

OPIS : Echinodorus uruguayensis var.minor odkryta przez Chr. Kasselmann w 1995 roku i po raz pierwszy opisana. Roślina wypuszcza bardzo rzadko kwiatostany, dlatego nie jest w masowej uprawie w szkółkach. Jest nadal bardzo rzadko uprawiana roślina, która nie jest sprzedawana w sklepach zoologicznych. Roślina jest formą – Echinodorus uruguayensis. Echinodorus uruguayensis jest bardzo zmienna, ma wiele różnych form. Różnią się kolorem, długością i szerokością blaszek liściowych. Echinodorus uruguayensis jest wykorzystywana do tworzenia różnych hybryd – służy jako jedna z „rodziców”. Jasnozielone liście są dość szerokie, młode liście są przezroczyste. Posiada liście podwodne jasnozielone na ogonkach do 5 cm, blaszka o wymiarach 10 – 25 x 1 – 2 cm
http://ww2.bgbm.fu-berlin.de/herbarium/default.cfm

UPRAWA :Uprawa nie jest skomplikowana, nie ma specjalnych wymagań dotyczących warunków wodnych. Echinodorus uruguayensis var. minor lubi ruch wody, lekko kwaśną wodę i lekko zacienione miejsca. Podobnie jak wszystkie rośliny grupy „uruguayensis” lubi nie zbyt wysokie temperatury (od 20 do 24 ° C). Miękka do średnio twardej woda jest korzystna. Żyzne podłoże i niewielki dodatek CO2 znacząco wspiera wzrost.

Do klasyfikacji

WYKAZ ŁACIŃSKI
| A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | L | M | N | O | P | R | S | T | U | V | W | Z |
WYKAZ POLSKI
| A | B | C | D | E | F | G | H | J | K | L | M | N | O | P | R | S | T | U | W | Z | Ż |