Boulengerella lateristriga

WYKAZ ŁACIŃSKI
| A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | R | S | T | U | V | X | Y | Z |
WYKAZ POLSKI
| A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | Ł | M | N | O | P | R | S | Ś | T | U | W | Z | Ż |

Boulengerella lateristriga   (Boulenger, 1895)
         Szczupieniec wenezuelski

boulengerella-lateristriga
http://www.yorsite.net

Rząd  >>  Rodzina:
   (Characiformes) – Kąsaczokształtne   >>   (Ctenoluciidae) – Szczupieńcowate

Występowanie:
Ameryka Południowa; Rio Negro, Amazonka, Brazylia i Kolumbia, południowa część górnej Rio Orinoko w Wenezueli.

Wielkość:
25 cm

Synonimy:
*   Xiphostoma lateristriga Boulenger, 1895
*   Boulengerella maculatum (Valenciennes, 1850)

Cechy charakterystyczne:
Ryby pokojowo usposobione nie mogą połknąć nic dużego i może być utrzymywany z innymi rybami podobnej wielkości. Jako współmieszkańców należy unikać ryb agresywnych, najlepszym wyborem są podobnej wielkości ryby takie jak Geophagus lub Acestrorhynchus lub zbrojniki. Nie wykazuje agresywności wewnątrzgatunkowej. Najlepiej utrzymywać w grupie czterech ryb lub więcej
Bezwzględny drapieżnik który w naturze karmi się głównie mniejszymi rybami i owadami. Mniejsze osobniki zjadają, małe dżdżownice, krewetki, dorośłe ryby akceptują paski mięsa ryb, całe krewetki, małże, większe dżdżownice, itd. Owady takie jak świerszcze nadają się także do karmienia, choć najlepiej karmić je płatkami lub innymi karmami roślinnymi. Podobnie jak w przypadku znacznej większości drapieżnych ryb, nie powinno być podawane mięso ssaków lub ptaków, takich jak serce wołowe lub kurczaka. Niektóre z zawartych w nich lipidów nie może być poprawnie metabolizowana przez ryby i może spowodować nadmiar złogów tłuszczu, a nawet degenerację narządów. Podobnie nie ma korzyści z karmienia rybami takimi jak żyworódki, które niosą ze sobą ryzyko pasożytów lub innych chorób.

Warunki hodowlane:
Zalecane jest akwarium duże do bardzo dużego. Wskazane jest puszczenia na części powierzchni lustra wody, roślin pływających ze zwisającymi korzeniami. Woda powinna być dobrze natleniona i umiarkowany stopień przepływu wody. Wymagane są stabilne warunki wodne dla dobrego samopoczucia ryb, więc nie powinny być dodawane do niedojrzałych biologicznie akwariów. Należy dokonywać tygodniowych podmian wody w ilości 30-50% objętości akwarium. Akwarium powinno być dobrze przykryte, gdyż ryby mogą wyskoczyć.
Temperatura wody: 22-28°C  Parametry wody: pH: 4,0-7,0 dH: do 18°n

Rozmnażanie:
   Brak danych

Opis pochodzi ze strony: www. akwadrago.pl



Boulengerella lateristriga

Systematyka :

Rząd
Kąsaczokształtne Characiformes
Rodzina
szczupieńcowate Ctenoluciidae.

Imię i nazwisko :

Boulengerella lateristriga   (Boulenger, 1895)
Szczupieniec.

Synonim:

Xiphostoma lateristriga   Boulenger, 1895
Boulengerella maculatum   (non Valenciennes, 1850)
FishBase

Występowanie :

Ameryka Południowa –

Wielkość :

Do 25 cm, chociaż niektóre źródła podają wartości do 40 cm, ciekawe bo największy zmierzony osobnik miał 258 mm.

Dymorfizm płciowy :

Prawdopodobnie jak w przypadku podobnych ryb, samice większe bardziej zaokrąglone, samce mniejsze, smuklejsze.

Woda :

Nie ma wygórowanych wymagań, najlepiej gdy jest miękka i zakwaszona
twardość do 10°dH
pH 5,0 – 7,0
temperatura 24 – 29°C

Akwen :

Jak zwykle wychylę się przed szereg, proponując o wiele większe, od tych które są polecane. Uważam że 350 l to kibel nie akwarium dla tych ryb. I jak zwykle, długie i szerokie 250×100 cm to moim zdaniem absolutne minimum. Dno można aranżować jak się chce, natomiast góra urządzona bardzo skromnie, najlepiej powkładać jakieś grube gałęzie, mogą wystawać nad wodę, oczywiście nie za dużo. Na powierzchni poukładać ze dwie – trzy dobrze wysuszone grube kawałki gałęzi, żeby pływały. Kilka roślin pływających, najlepiej pitia lub paproć. I jak największa pusta przestrzeń do pływania w strefie środkowej i przypowierzchniowej. Oświetlenie nie za silne, najlepiej punktowe. Akwarium trzeba przykryć, bo skaczą, no chyba że ktoś chce mieć też ryby poza zbiornikiem.

Zachowanie :

Sporo rozbieżności jest w tym dziale, z tego co czytałem. Na jakimś filmie dokumentalnym, przedstawiającym ryby Amazonii widziałem ten gatunek pływający w niewielkich grupkach, do 10 sztuk. Moim zdaniem, dla dobrego samopoczucia tych ryb, zwłaszcza młodych, należy trzymać co najmniej 6 osobników. Możliwe że, wyrośnięte sztuki stają się samotnymi łowcami. Jednak obserwując je w akwarium, odniosłem wrażenie że pojedynczo trzymane są takie  bardziej osowiałe, składają płetwę ogonową. Natomiast w grupce, bardziej ożywione, fajnie płyną całą gromadą. W wielu publikacjach, piszą o płochliwości tych ryb. Jest w tym dużo prawdy, ale że ale są dwie, jedna daje druga nie. To z moich obserwacji wnioskuje, iż jest to zachowanie wynikające z czterech przyczyn. Trzymania ryb w ciasnym akwarium. Na dodatek zagraconym, ryby czują że nie mają gdzie uciec i zazwyczaj albo skaczą, albo uciekają przed siebie waląc po szybach, przez co mogą sobie uszkodzić szczęki. Trzymania ich dodatkowo, pojedynczo w ciasnym akwarium. Oraz ryb świeżo wpuszczonych, które potrzebują trochę czasu, na zadomowienie. Ostatnia rzecz, to trzymania z nimi ryb agresywnych które będą próbowały atakować, lub przeganiać szczupieńce, zwłaszcza w małolitrażowych akwenach. Trzy pierwsze przyczyny płochliwości, czyli trzymanie w zbyt małym akwarium, trzymanie pojedynczych osobników, oraz ryb świeżo wpuszczonych, można bardzo łatwo zniwelować. Najlepszym sposobem na to jest odpowiednich rozmiarów zbiornik, w przestronnych akwariach ryby te zachowują się zupełnie inaczej. Dla przykładu, przy pracach pielęgnacyjnych, lub odławianiu innych ryb, nie skaczą jak poparzone, czy uciekają panicznie przed siebie, tylko spokojnie się wycofują. Znalazłem też informacje, jakoby były agresywne wobec siebie, tylko że podobne informacje, znalazłem w opisach innego szczupieńca Ctenolucius hujeta. Jak na razie nic takiego u siebie nie stwierdziłem, może takie przypadki występują u podrośniętych sztuk w zbyt małym dla nich akwarium.
Przebywają w przypowierzchniowych warstwach wody, często widzę że lubią się schować między pływającym drewnem, lub roślinami. Jednak przeważającą większość czasu pomału sobie patrolują zbiornik, lub stoją w miejscu.

Dieta :

Tutaj też, natknąć się można na schemat w opisach że jest bardzo trudna do wykarmienia, ze względu na pobieranie tylko żywych ryb, sranie w banie. Oczywiście świeżo kupione ryby, jako że są z odłowu będą przyjmowały tylko żywe ryby. Polują w dwojaki sposób. Atak następuje błyskawicznie po zobaczeniu ofiary, zazwyczaj atakują tak, gdy pokarm jest wrzucony do akwarium. Gdy większa ilość ryb na pokarm pływa ze szczupieńcami, próbują pomału podpłynąć jak najbliżej do ofiary, składają tylną część ciała, którą prostują przy ataku, przez co mają napęd. Jednak dosyć szybko uczą się pobierać małe mrożone rybki, oraz filety pokrojone w paski. Oczywiście pokarm nie może być zbyt duży, nie mają bardzo przepastnych gardzieli. Zbyt duże kawały mięcha, zostaną porzucone, gdy nie będą mogły zostać połknięte. Dodatkowo można im podawać dżdżownice, świerszcze, oraz rozmrożone kawałki krewetek. Jednak nie można zapomnieć, po tym jak nauczą się jeść martwy pokarm, o podawaniu przynajmniej od czasu do czasu żywych ryb. Więc gdzie te ryby są trudne w wykarmieniu?

Seks :

Prawdopodobnie, najlepsza symulacja to obfite karmienie żywymi rybami, obniżenie twardości i pH wody.

Wymagania :

Przestrzeń, przestrzeń, przestrzeń, nie za silne oświetlenie, kilka osobników.

Uwagi :

Na niektórych stronach, natknąłem się na ciekawe zdjęcia tego gatunku, przedstawiające młode osobniki niszczuki Lepisosteus osseus. To trzeba być asem żeby te ryby pomylić, ale właśnie dla asów, krótka identyfikacja.
Boulengerella lateristriga – ciemny szeroki pas biegnie przez cale ciało, zwęża się na rozwidleniu płetwy ogonowej. Pod jak i nad nim, biegną dwa białawe, cieńsze pasy też zachodząca na płetwę ogonową. Na grzbiecie cienki jasnobrązowy pas dochodzący do płetwy ogonowej.  Płetwy brzuszne, grzbietowa i odbytowa mają pasiaste białawo ciemne ubarwienie, oraz białawe końcówki. Płetwy grzbietowa i odbytowa usytuowane dalej od płetwy ogonowej. Płetwa ogonowa posiada białawo ciemne, pasiaste ubarwienie. Na górnej szczęce charakterystyczny wyrostek.
Lepisosteus osseus – ciemny pas biegnie przez cale ciało, na płetwie ogonowej rozszerza się na dolnym płacie. Płetwy grzbietowa i odbytowa cofnięte bardziej do tyłu, znajdują się bliżej płetwy ogonowej. No i zdecydowanie inny, dłuższy pysk.

WYKAZ ŁACIŃSKI
| A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | R | S | T | U | V | X | Y | Z |
WYKAZ POLSKI
| A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | Ł | M | N | O | P | R | S | Ś | T | U | W | Z | Ż |